اين مثنوي حديث پريشاني من است بشنو که سوکنامه ويراني من است

امشب نه اين که شام غريبان گرفته ام بلکه به يمن آمدنت جان گرفته ام

گفتي غزل بگو غزلم شور و حال مرد بعد از تو حس شعر فنا شد خيال مرد

گفتم مرو که تيره شود زندگاني ام با رفتنت به خاک سيه مي کشاني ام

گفتي زمين مجال رسيدن نمي دهد بر چشم باز فرصت ديدن نمي دهد

وفتي نقاب محور يکرنگ بودن است معيار مهرورزيمان سنگ بودن است

ديگرچه جاي دلخوشي و عشق بازي است اصلا کدام احمق از اين عشق راضي است

اين عشق نيست فاجعه قرن آهن است من بودني که عاقبتش نيست بودن است

حالا به حرفهاي غريبت رسيده ام فهميده ام که خوب ترا بد شنيده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام بگذار صادقانه بگويم که خسته ام

بيزارم از تمام رفيقان نا رفيق ا ين ها چقدر فاصله دارند تا رفيق

من را به ابتذال نبودن کشانده اند روح مرا به مسند پوچي نشانده اند

تا اين برادران ريا کار زنده اند اين گرگ سيرتان جفا کار زنده اند

يعقوب درد مي کشد و کور مي شود يوسف هميشه وصله نا جور مي شود

اينجا نقاب شير به کفتار مي زنند منصور را هرآينه بر دار مي زنند

اينجا کسي براي کسي کس نمي شود حتي عقاب در خور کرکس نمي شود

جايي که سهم مرد به جز تازيانه نيست حق با تو است ماندنمان عاقلانه است

ما مي رويم چون دلمان جاي ديگر است ما مي رويم هر که بماند مخير است

ما مي رويم گر چه ز الطاف دوستان بر جاي جاي پيکرمان زخم خنجر است

دل خوش نمي کنيم به عثمان و مذهبش در دين ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما مي رويم مقصدمان نا مشخص است هر جا رويم بي شک از اين شهر بهتر است

از سا دگيست گر به کسي تکيه کر ده ا يم اينجا که گرگ با سگ گله برادر است

ما مي رويم ماندن بادرد فاجعه است در عرف ما نشستن يک مرد فاجعه است

ديريست رفته اند اميران قافله ما مانده ايم غافل و پيران قافله

اين جاده گرچه باب من و پاي لنگ نيست بايد شتاب کرد مجال درنگ نيست

بر درب آفتاب پي باج مي رويم ماهم بدون بال به معراج مي رويم

وقتي كه فصل سرد جدايي با اولين باران اميد آغاز مي شود ديگر كدام پنجره باز مي شود به سوي وسعت تنهايي من

ديگر چه كسي از پشت پنجره هاي بسته آواي اميد و غمگين ترين سرود زندگي مرا مي خواند آن وقت است كه من تنها تر از پاييزم ، تنهاتر از هر چه تنها

از پنجره كوچك قلبم در تنهاييم با تو حرف ميزنم از پشت ديوار هاي دلتنگي غمهايم در رودخانه اشكهايم براي يافتن تو تاانتهاي ظلمت پارو مي زنم

چشمان مهربان تو از لابه لاي شهر ستاره ها با من قصه اميد را ميگويد اما قلب من قلب كوچك و محزون من سالهاست كه سخن هاي شادي را در كوير خود نديده

 اگر شادي بر در سرايم حلقه مي كوبد شادي توست

 شادي توست كه به اهترازم در من آمد
 با لب تو ميخندم
 باگوش تو مي شنوم
 باچشم تو ميبينم
 و بادست تو مينويسم
 و در تنهاييم به ياد تو ميانديشم

 تا بوده ام وفادار تو بوده ام
 بگذار به آن گونه وفادار بميرم....................